Życiowe

Jak on mógł to zrobić ?

Autor: Luty 29, 2020 2 komentarze

Chciałabym się podzielić pewną bardzo prostą historią, wręcz banalną, ale to właśnie ona otworzyła mi oczy.

Każda z nas wyrabia sobie różne nawyki w życiu. Ma swoje przyzwyczajenia, kłopoty, radości i przede wszystkim jako mama dzieci, które wymagają jeszcze naszej opieki, czasu, zaangażowania, które nie mogą zostawać same – doskonale wie co może, a czego  nie może robić. Do czego warto angażować opiekę, a gdzie łatwiej odpuścić.

Jestem  mamą dwójki  dzieci w wieku 3 i  10 lat, co  ,”niestety” oznacza, że od 10  lat właściwe opiekuję się jakimś małym dzieckiem, które nie może zostać samo w domu, które wymaga od mnie uwagi, opieki, zaangażowania…. Po tylu  latach jest to już częścią życia kobiety, a nie etapem. A w moim  przypadku na taka rozpiętości czasu ma wpływ duża różnica wieku. Bo o tyle o ile syn jest w stanie być sam  w domu, czy sam się ogarnąć, to  3 latka raczej nie. Ale nie mają znaczenia tu moje dzieci, a pewna historia i zależność.

Każda z nas wyrabia sobie pewne nawyki, zachowania, przyzwyczajania, to o czym już było wyżej. A w naszym  przypadku, (kobiet marynarzy, czy  innych kobiet które „zmuszone „ są do życia często, albo  zawsze w pojedynkę)przeważające znacznie mają właśnie te nawyki, odruchy, to co mogę czego nie mogę jak funkcjonuję, które wyrabiamy sobie będąc same. Prawda jest taka, że gdy  marynarz wraca  – owszem sporo się zmienia – ale automatycznie wiele sprawa zostaje w naszych głowach tak jak było i  nawet  trudno nam  ogarnąć, że możemy coś zrobić inaczej. Bo  nie jest  naturalne zmieniać swój styl życia co kilka tygodni, miesięcy. A my  niestety ale musimy tak robić.

Gdy wychowujemy małe dzieci świat staje na głowie i  mamy  mnóstwo  ograniczeń.  Przykładowe takich najprostszych: wyrzucenie śmieci, wyjście gdziekolwiek samej, przespanie sobie nocy, pójście po zakupy czy po prostu tak jak kiedyś wyjście z domu  z koleżanką, pobiegać, czy nagłe zostanie w pracy – nadgodziny….

Ale żeby  było  jasne nie chodzi  o negatywy,  tylko o realne spojrzenie przez pryzmat  właśnie naszego życia. Jeśli nie mamy  pomocy, to  prostota dnia jest wyczerpująca, to  jak wejście na Mont Everestu. Dlatego z czasem  wyrabiamy nawyki wygodne dla tej  sytuacji ( czyli rezygnujemy z wielu spraw albo, dopasowujemy je do sytuacji) i zapominamy, że był  „inny świat”, gdzie miałyśmy łatwiejszy dostęp do prostych czynności .  Zobrazuje to właśnie  historią, która mnie spotkała….


– Mój  marynarz wrócił z kontraktu, oczywiście byłam zadowolona z siebie, bo znowu stawałam na głowie, aby dzieci miały wszystko jak  najlepiej. Zwłaszcza, że były świętą i czas ten spędzaliśmy osobno. Biorąc też pod uwagę przerwę świąteczną i chorobę, spędzaliśmy ten czas razem w domu. Z wielu spraw musiałam zrezygnować, przełożyć albo trudno było nawet w takiej  sytuacji o nich pomyśleć, nie przyszło mi do głowy, że w ogóle mogę zrobić. Po prostu automatycznie dopasowałam się do sytuacji, korzystając ze swoich nawyków.

Jakieś dwa, trzy dni po powrocie mojego M, budzę się rano i patrzę, że on wchodzi do domu. Byłam mega zdziwiona i pytam go gdzie był?

A on na luzie odpowiada,

– że wstał szybciej bo nie mógł spać i  pojechał na basen.

I tu był zonk w mojej głowie,

– Że co ?????????????????

Jak on mógł to zrobić ?

Tak sobie po prostu wstał i pojechał na basen???????? Jak to ?????? To ja tu zapier…..a on jedzie na basen rano tak o? Jak on  mógł mi to zrobić, przecież nie można tak po prostu sobie wstać i wyjść. Jak on może tego nie rozumieć ???? I  milion  innych  podobnych myśli.


No  właśnie i tu się zorientowałam, że on  właśnie może tego nie rozumieć. Bo tak jak ja nigdy nie poznam życia na statku, tak on nie pozna życia samemu z dziećmi. To, że marynarz czasem  zostanie sam, to nie jest  ciągłe życie, to  po prostu sytuacja dla niego bardziej  traktowana jako wyjątek,  a nie jako codzienność.

Najgorsze jest tak naprawdę to, że mnie przez myśl nie przeszło, żeby po prostu wstać i iść np. pobiegać- ruszyć się. Bo na takie wyjście z domu ja w „ swoim życiu „ po  prostu  nie mam szans bez zaplanowania tego. A on tu tak o sobie idzie i  już – co za facet. Ale ten cały basen, pokazał mi w jakich swoich schematach funkcjonuję. Tak naprawdę zaczęłam się śmiać z siebie, że taka „pretensja” wpadła mi do głowy, ale dzięki niej jakoś tak spontanicznie wyszłam na drugi dzień pobiegać.

My kobiety, po prostu przenosimy nasze schematy i  nawyki, te z życia samej z dziećmi, czasem prawie 1 do 1 , do tego życia jak  marynarz wraca. Dodatkowo potrafimy dodać jeszcze kilka kwestii związanych z samym M, takich jak: A niech on sobie idzie, a był przecież zmęczony, niech pośpi, ciężko  pracował…..

 

Nie możemy też wymagać od marynarzy, że oni to zrozumieją, bo  jak  widać „idę na basen” jest  naturalną czynnością i  mój marynarz wcale nie musiał pół dnia planować załatwiać opieki, zastanowić się czy zdąży, czy  nie? My same musimy pamiętać o tym, aby wykorzystywać czas na maksa jak jesteśmy razem z M, właśnie też do własnej swobody wyjścia, poruszania się, spędzania czasu inaczej niż normalnie.

 

Ich  przestawienie życia jest  mocno widoczne – statek /dom. To  widać, że to inne światy. A u nas tego nie widać na pierwszy rzut oka. Przecież ten sam dom, to samo – ale to tylko pozory, bo to też nasze dwa różne życia i  my musimy o tym  pamiętać. Możemy  korzystać z tego, że oni są – śmiało. Tak samo wychodzić, wstać rano wyjść pobiegać. Wychodzić z tych stref komfortu, a nawet się zmuszać bo inaczej utkniemy. Warto te nasze nawyki trochę obserwować i modyfikować. I, mimo wychowywania czasem w pojedynkę tych  naszych  małych  dzieci, pamiętać, że jest jeszcze „inny świat”. Taki, w którym można wstać i wyjść na basen i wrócić.

 

Podobał Ci się post?

Komentarze (2)

  • Prawda jest taka ze my nie wiem jak wygląda życie na statku A nasz M jak nasze samej w domu. To prawda ze zostając matka w naszym przypadku zamykają się pewne drzwi. Nie pójdę przecież z trójką dzieci do kina koleżankami. Nie każdy rozumie jakie mamy ograniczenia. Za to każdy lubi nam zaglądać w konto bankowe 😀

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *